Ojciec małoletniej, w jej imieniu zakwestionował objęcie jej w listopadzie 2021 roku kwarantanną w ramach walki z pandemią Covid-19. Powodem nałożenia kwarantanny było zamieszkiwanie z babcią, u której potwierdzono zakażenie. Jej ojciec podważał nałożenie kwarantanny z mocy specustawy ,,covidowej” (która była przedmiotem krytyki formalnej), a nie decyzją administracyjną. Ten spór zakończył się dopiero pod koniec maja 2026 roku.
Ta sprawa mająca co prawda wymiar prywatny, dotyczyła jednak szerszej kwestii interpretacji przepisów, która budziła swego czasu zainteresowanie opinii publicznej. Piszemy o niej, gdyż terytorialnie spór toczył się w naszym regionie. Ojciec decyzję o kwarantannie w imieniu małoletniej zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
Bydgoski sąd wyraził we wrześniu 2022 roku pewną wątpliwość co do spójności przepisów ustawowych, ale skargę oddalił – W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wbrew zarzutom skargi, nie mamy jednak do czynienia z sytuacją naruszającą standardy konstytucyjne. Obowiązek kwarantanny dla osób ze stycznością z osobą zakażoną SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 2 ustawy, a nie z rozporządzenia. Natomiast zastrzeżenie braku formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku, zdaniem Sądu, nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowo ustanowionego obowiązku kwarantanny – co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny, a nie obowiązkiem nadzoru epidemiologicznego. Ponadto skoro w przypadkach określonych w art. 34 ust. 2 ustawy obowiązek kwarantanny wynika z mocy samego prawa, to nie ma potrzeby jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej, co już wyżej podkreślono – czytamy w wyroku.
Skarżący złożyli na ten wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a ten dopiero 27 maja tego roku ją oddalił, kończąc prawomocnie ten spór.
