We wsi Wilcze rozegrała się 10 października 1410 roku bitwa pod Koronowem, która była ostatnim aktem wielkiej wojny z zakonem krzyżackim (lata 1409 – 1411). Kilka tygodni po klęsce pod Grunwaldem, krzyżacy pod wodzą Michała Kuchmeistera, wójta Nowej Marchii, podjęli próbę odwrócenia losów wojny, chcąc z zaskoczenia zająć Kujawy.
Celem zakonu była w pierwszej kolejności Bydgoszcz, skąd mogliby stanowić zagrożenie dla zamku w Inowrocławiu, gdzie urzędował polski król Władysław II Jagiełło. Polski władca przewidział jednak zagrożenie, dlatego kazał obsadzić położone na północ od Bydgoszczy Koronową załogą 2 tys. zbrojnych.
Do decydującego starcia doszło położonej około 7 km od Koronowa wsi Wilcze. Była to ostatnia bitwa średniowiecznej Europy oparta o honorową zasadę walki jeden na jednego. Krzyżacy dysponowali dwa razy większymi siłami, ale duch był silniejszy w wojskach dowodzonych przez Sędziwoja Ostroroga oraz Piotra Niedźwieckiego. Decydującym momentem w bitwie było zdobycie krzyżackiej chorągwi przez Jana Naszona z Ostrowiec. W walce zginęło około tysiąca rycerzy zakonnych, wielu dostało się do niewoli, w tym głównodowodzący Michał Kuchmeister.
Bitwa pod Koronowem na obrazie malarza Romana Puchowskiego
Król Władysław Jagiełło w Inowrocławiu wydał ucztę na którą zaprosił jeńców. Traktowani byli oni z szacunkiem. W ten sposób polski władca chciał pokazać zachodowi Europy, że Polacy i Litwini wbrew powszechnej propagandzie, nie są dzikusami.
{youtube}ItXMaJjVcAk{/youtube}
Sectetur adipiscing elit. Sed nisi ipsum, aliquet ac vulputate eu, congue nec diam. Mauris ligula metus, tempus eget scelerisque nec, aliquet et risus. Nulla consequat elit vel ipsum pharetra quis tempor metus varius.
