Wielu bydgoszczan oraz mieszkańców Kujaw jest dumnych z Zawiszy Bydgoszcz, klubu który może się poszczycić bogatą historią, w której nie brakowało wzlotów i upadków, gdy z kolan podnosili go najwierniejsi kibice. Klub ten szczycić powinien się jednak także z postaci patrona jakim jest średniowieczny rycerz Zawisza Czarny z herbu Sulima.
Miałem okazję uczestniczyć w uroczystości odsłonięcia pomnika Zawiszy Czarnego przed trzema laty w jego rodzinnej wsi – Garbowie około 10 km od Sandomierza. Wówczas do gminy Dwikozy zjechali się najwyżsi przedstawiciele władz samorządowych z województwa świętokrzyskiego. Uroczystość nie była co prawda w pełni okazała, gdyż w okolicach były wsie, gdzie walczono ze skutkami powodzi.
Na tę uroczystość do Garbowa przybyła także skromna delegacja kibiców z Bydgoszczy, która przekazała na rzecz tamtejszego muzeum proporczyk klubowy.
Zawisza Czarny urodził się w 1380 roku właśnie w Garbowie. Był uważany za wzorcowego rycerza – przykład cnot i honoru rycerskiego. Swoją karierę z prawdziwego zdarzenia rozpoczął wspierając króla Węgier w wojnach z Turkami. W pewnym sensie pełnił rolę dyplomaty pomiędzy Polską i Węgrami. Gdy Królestwo Polskie było zagrożone z powodu działań Zakonu Krzyżackiego wrócił do Polski, walcząc między innymi w Bitwie pod Grunwaldem. Zawisza Czarny objął funkcję miedzy innymi starosty kruszwickiego, stąd też był związany z naszym regionem.
Nie chcąc zostawić swoich towarzyszy broni na froncie dostał się do niewoli. Tam w wyniku kłótni pomiędzy Turkami został zamordowany. Zdaniem wielu, przyczyną jego śmierci była nieudolność króla Węgier.
Wielki ród Sulima
Jednym z potomków Zawiszy Czarnego jest hetman Stanisław Koniecpolski. W czasie wojny polsko-rosyjskiej, dowodził on prawym skrzydłem wojsk Karola Chodkiewicza w czasie bitwy pod Kłuszynem, która otworzyła Polsce drogę na Moskwę. Wówczas licząca około 5,6 tys. kawalerii husaria rozgromiła prawie 40 tys. armię rosyjską.
Fot: Youtube
Stanisław Koniecpolski uczestniczył także w zdobywaniu Moskwy oraz wojnie ze Szwedami.
Potomkiem Zawiszy Czarnego był także major Henryk Dobrzański pseudonim ,,Hubal”. W I wojnie światowej walczył pod dowództwem gen. Hallera. Późnie uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Za udział w tej drugiej nagrodzony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego zaczął uprawiać jeździectwo, w tej dyscyplinie sportu reprezentował Polskę na zawodach międzynarodowych.
Po wybuchu II wojny światowej dowodził 110 zastępem Rezerwowego Pułku Ułanów. Po kapitulacji Warszawy nie skorzystał z możliwości ewakuacji do Francji, wraz z 50 żołnierzami podjął walkę partyzancką. Zginął 30 kwietnia 1940 roku pod Anielinem, w wyniku ran wojennych.
Sectetur adipiscing elit. Sed nisi ipsum, aliquet ac vulputate eu, congue nec diam. Mauris ligula metus, tempus eget scelerisque nec, aliquet et risus. Nulla consequat elit vel ipsum pharetra quis tempor metus varius.
