Po raz drugi 14 kwietnia obchodzimy Święto Chrztu Polski, jest to najmłodsze polskie święto państwowe, nie wiążące się z dniem wolnym od pracy. Święto, w którym wyrażamy dumę ponad 1 tys. dziejów polskiej państwowości. Data nawiązuje do prawdopodobnego dnia przyjęcia przez Mieszka I Chrztu Polski, zdaniem historyków, miało o miejsce w Wielką Sobotę – 14 kwietnia 966 roku.
Dzisiejsze święto to także dzień w którym wspominamy stanie się Polski częścią łacińskiej cywilizacji europejskiej. Decyzja Mieszka I zdecydowała o tym, w oparciu o jakie wartości będzie się rozwijała polska tożsamość przez kolejny tysiąc lat.
– Chrzest Mieszka jest najważniejszym wydarzeniem w całych dziejach państwa i Narodu Polskiego – mówił podczas uroczystego Zgromadzenia Narodowego w Poznaniu prezydent Andrzej Duda, podczas głównych uroczystości 1050-lecia polskiej państwowości w 2016 roku – Nie był lecz jest. Bo decyzja naszego pierwszego historycznego władzy zdecydowała o całej przyszłości naszego kraju. Chrześcijańskie dziedzictwo kształtuje losy Polski i każdego z nas, Polaków. To właśnie miał na myśli Święty Jan Paweł II, kiedy mówił ,że nie można bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski. Zgodnie z tradycją Chrzest władcy Polan odbył się w Wielką Sobotę 14 kwietnia 966 roku i to wtedy też narodziła się Polska. Narodziła się z wód chrzcielnych do nowego chrześcijańskiego życia, narodziła się dla świata. Wkraczając na arenę dziejów Europy. Narodziła się dla nas i dla siebie jako wspólnota narodowa i polityczna. Przyjęcie chrztu w obrządku łacińskim określiło naszą narodową tożsamość. Od tej pory mówiliśmy o sobie: My, Polacy. Powiedzieliśmy wtedy „tak” wolności samostanowienia.
W 2016 roku w Polsce gościł też papież Franciszek, który na Jasnej Górze powiedział – Wasz naród pokonał na swej drodze wiele trudnych chwil w jedności.
Jak przyznaje wielu myślicieli – tym samym staliśmy się spadkobiercami duchowymi starożytnej Grecji i Rzymu. Nie są to opinie oderwane od rzeczywistości, bowiem przez wieki dzieła starożytnych filozofów i polityków były ważną częścią polskiego życia politycznego. Szczególnie polska szlachta lubiła nawiązywać do rzymskiego polityka Marka Tuliusza Cycerona i do rzymskiego republikanizmu. Prof. Rzegocki w swojej publikacji podkreśla, że w Rzeczypospolitej Obojga Narodów język łaciński miał status drugiego języka narodu polskiego. Sentencje łacińskie były powszechne na budynkach, dużą rolę w tamtym państwie odgrywała również edukacja klasyczna oparta o łacińskie teksty. Publikacja prof. Rzegockiego wskazuje również na polityczną obecność dorobku starożytności. Gdy w XIII wieku odkryto nowe dzieło Arystotelesa i po przetłumaczeniu jej na łacinę, w Polsce wzrosło zainteresowanie rzymską republiką. Gdy większość państw szło w kierunku monarchii absolutnej, Polska jagiellońska zainspirowana rzymską republiką, dążyła do większego udziału społeczeństwa polskiego w sprawowaniu władzy. Ustrój rzymski miał zatem duży wpływ w kształtowanie Rzeczypospolitej. Rzymska myśl polityczna była powszechna w Polsce właściwie do wybuchu II wojny światowej. Destrukcyjny okazał się dopiero okres PRL.
Dzisiejsze święto to zatem także okazja do spojrzenia do naszych antycznych korzeni wywodzących się z Rzymu i Grecji, a także do wywodzącego się z Jerozolimy chrześcijaństwa, który to właśnie w Europie znalazł podatny grunt do rozwoju.
Sectetur adipiscing elit. Sed nisi ipsum, aliquet ac vulputate eu, congue nec diam. Mauris ligula metus, tempus eget scelerisque nec, aliquet et risus. Nulla consequat elit vel ipsum pharetra quis tempor metus varius.
