Żnin to malownicze miasteczko zlokalizowane nad dwoma Jeziorami Żnińskimi – dużym i małym, przecięte dopływem Noteci Gąsawką. W XIII wieku Żnin uzyskał prawa miejskie jako miasto należące do Kościoła, ale nie można wykluczyć, że przed naszą erą funkcjonowało jako starożytne miasto Setidava.
Żnin od samego początku istnienia była ważnym węzłem komunikacyjnym, przez co był szczególnie istotny w państwie Piastów. Doprowadziło to do spalenia miasta w 1331 roku przez Krzyżaków. Wyciągnięto jednak z tego lekcję, dlatego jeszcze w XIV wieku zaczęła się budowa fortyfikacji obronnych.
Żnin najprawdopodobniej leżał na Bursztynowym Szlaku, według archeologów najstarsze ślady osadnictwa sięgają okresu nawet sprzed 10 tys. lat. Jedna z teorii o znalezionej w 150 roku mapie greckiego uczonego Klaudiusza Ptolemeusza wskazuje, że Żnin mógł być widoczną na tej mapie Setidavą. Inna teoria Setidavę utożsamia z Kaliszem.
Status miasta kościelnego Żnin stracił w XVIII wieku, po I rozbiorze Polski, gdy dokonano sekularyzacji mienia kościelnego. Żninianie stawiali jednak Niemcom opór, już w 1848 roku na kilka tygodni przejęli władzę w czasie Wiosny Ludów. Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego na przełomie 1918 i 1919 roku Żninianie aktywnie się w nie zaangażowali. Dzisiaj na żnińskich ulicach znajdziemy sporo nawiązań do powstania, w tym okazałe murale.
